Lange tijd was ik me er niet van bewust wat het vroege verlies van mijn eeneiige tweelingzus Janneke voor mij betekende. Zij overleed in 1956. We waren ruim drieënhalf jaar oud. Sindsdien loop ik alleen.

Het vroege verlies liep als een stille, onzichtbare stroom door mijn leven, tot het kantelpunt kwam in 1996. Toen overleed mijn oudere zus. Dit opende onverwacht het diep weggestopte verdriet om Janneke. Eerder, in 1981, stierf mijn dochter Maaike op driejarige leeftijd; zij had ernstige meervoudige beperkingen (EMB).

Ingrijpende verliezen. Totaal verschillende ervaringen. Door ze naast elkaar te leggen, leerde ik de gelaagde dynamiek van verlate rouw en tweelingverlies pas écht begrijpen. Mijn dochter Maaike zit voor altijd in mijn hart, en mijn tweelingzusje Janneke in mijn ziel. Zo voelt dat. En vanuit die diepe verbondenheid is mijn missie ontstaan.

Maar weinig mensen begrijpen wat het verlies van een tweelinghelft inhoudt. Als tweelinghelft verlies je niet alleen een deel van jezelf, maar ook je identiteit als tweeling. Onderwerpen kwamen op mijn weg zoals innerlijk gemis en eenzaamheid, verwarring over mijn identiteit en een sluimerend verlangen naar de tweelinghelft—enkel om me weer compleet te voelen.

De pen als instrument

In de talloze boeken die over verlies en rouw zijn geschreven, vond ik destijds niets over deze specifieke leegte. Therapeuten misten de handvatten, de omgeving miste het begrip. Toen ik in 2005 contact zocht met lotgenoten via het platform Tweeling Alleen, vond ik de herkenning. Ik ontdekte de universele eenzaamheid van de overgebleven tweelinghelft: het innerlijke gemis, de identiteitsverwarring en het sluimerende verlangen om weer compleet te zijn.

Vanuit die herkenning begon ik te schrijven. Eerst in verhalen, columns en blogs over de zorg, en later in mijn eerste blogartikel ‘Niet gek, alleen anders’. Mijn journalistieke achtergrond en mijn ervaring als zelfstandig zorgverlener hielpen me om de woorden te vinden waar lotgenoten al zo lang naar zochten. Sinds ik met pensioen ben, ben ik gestart met het schrijven over tweelingverlies, wat heeft geleid tot het samengestelde manuscript waar ik nu aan werk.

Mijn grote droom is dat tweelingverlies een erkend thema wordt in de rouwverwerking en dat de overgebleven tweelinghelft hierin de broodnodige steun en herkenning vindt.